
پوریا حاتمی، عکاس این عکس نوشته:
زیر بمباران تهران، این مرد وسگش به انفجار مینگریستند و من به آنها
————
کسانی که حیوان خانگی داشتند ، در این جنگ تجربه عجیبی داشتند چون تقریبا نتوانستند جابجا شوند زیرا بردن pet به منزل دوستان و فامیل یا حتی خانه های اجاره ای ، تقریبا شدنی نیست با فرهنگ ایرانی، بنابراین کنار این موجودات دوست داشتنی ماندند که آنها نترسند. برای من این روحیه یعنی تعهدی عظیم
—————
وقتی به چهره این مرد میانسال، دوچرخه و هاپوی قشنگش نگاه میکتم انگار یک کارتون فرانسوی جنگ جهانی دوم را در خیابانهای تهران دارم به شکل دژاوو ( آشناپنداری) میبینم. عشق مرد به طبیعت، زندگی و اشتیاق هاپو به تجربه کردن کوچه و بادی که به صورتش میوزد؛
ما دوام آوردیم با شعر،
دوچرخه،
دعا
————
#یادداشتهای_پس_ازبمباران
نوزدهم فروردین
نوشته چهارم


دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.