بایگانی دسته ی نوشته های زیر بمباران تهران

رفیق کیست؟

✔️یکى باید تو زندگى باشه که وقتى رستوران خوب رفتى، حتمى اون را هم دفعه بعد ببرى که مثل خودت کیف کنه،
✔️رفیق اونیه که آدمها را از تکخورى نجات میده
✔️یکى باید باشه که اگه کفش خوشگل اسمى تو حراجى اونور آب گیرت اومد، شماره پاش را بدونى و واسش سوغاتى بیارى.
✔️یکى باید باشه تو زندگى که کتاب خوبه را دو تا سفارش بدى
علیرضاشیرى
٢۶ فروردین
یادداشت سوم

سه شنبه عصرى دورهمى خانه توانگرى را برگزار کردیم، چه عشقهاى عظیمى این مردم دارند، آقایى جوان و بسیار باادب، مادر و خواهر گرانقدر را به همراه آورده بود و گفت : هم اسفند ماه که جلسه لغو شد براتون گز آورده بودم هم تازه اش را امروز؛ چقدر زیبا این مردم عشق میدهند،
خانمى بسیار محترم دوست ارمنى اش را آورده بود با سوالى مهم، که آخر جلسه نشستم دقیق گوش کردم به هر دویشان و فهمیدم هنوز از زنان این سرزمین چه شاهنامه ها باید سروده شود …
سجاد، مردى بود جوان و شاید اهل تبریز که موقع تماشاى فیلم آرژانتین ١٩٨۵ سوالاتى سهمگین ذهنش را در نوردیده بود
خانمى ۴٣ ساله از طلاقش گفت و سفر قهرمانى اش پس از جدایى که میشد با آن درس شفاى زنانگى نوشت.
علیرضاشیرى

#یادداشتهاى_آتشبسون
٢۶ فروردین
یادداشت اول

من کمی عکاسی شاید بفهمم اما نقاشی فهمیدنم در حد ویتنامی صحبت کردنم است ! با این حال در برابر نقاشیهای آبرنگ و یک سبک دیگر که اخیرا اسمش را دارم تمرین میکنم، به اسم امپرسیونیسم، پر میشوم از حیرت و تپش قلب.
من عاشق کارت پستال و تمبرم، چند سال قبل در لندن، کارت پستالهای یک نقاش فرانسوی را به اسم claude Monet گرفتم که وقتی نگاهشان میکنم، روحم پرتاب میشود به قرن هجدهم و نفسم بند می‌آید با اینکه اپسیلونی از نقاشی نمیدانم.
وقتی سر درسها از اشتیاق عمیق روحی صحبت میکنیم، از چنین فضایی حرف میزنم.
——-
پ ن : خیلی با این نت فکسنی تحقیر آمیز گشتم کتابی شامل آثارش را در ایران پیدا کنم، نشد و حیف که قبلا که به دنیا وصل بودیم یک کتاب pdf نگرفتم از آثارش!

یادداشتهای_پیش_ازبمباران
۲۵ فروردین
یادداشت اول

این حال تهران را دوست دارم،
شاید ده دوازده روز در کل سال این زیباى وحشى چنین رخ بر میتابد، کوههایش مه آلود میشوند و
دلت کمى گرم است که
این زیباى مهربان،
کمى برف پشت اون ابهام ابرها،
براى تشنگى مردمان تب زده شهر به وقت مرداد،
کنار گذاشته
————
آتشبسون ( واژه خودساخته !) براى من حکم یک وقفه بین دو بازجویى دژخیمان است، نمیدانى کى میایند سراغت اما ته دلت میخواهى که همه چیز تمام شود و مردمت سربلند گردند،
چه با تو، چه با یاد تو

علیرضاشیرى
٢٣ فروردین
یادداشت پنجم

١)
چى فکر میکردیم، چى شد؟
ما امید داشتیم دعوا فعلا تمومه میریم خونه هامون اما انگارى ماجرا بیشتر شبیه شد به استراحت بین مبارزات بوکسورها… این بده دیگه😔

٢)
فرصت کم است ، به کافکا فکر میکنم در چهل سالگیش در آسایشگاهى در نزدیکى وین (Kierling) . سل حنجره نمیگذاشت دیگر چیزى بخورد و او چنین نوشت :
مشکل اینست که نمیتوانم حتى یک لیوان آب بخورم؛ اما همین اشتیاق به نوشیدن هم خشنودم میسازد.

علیرضاشیرى

#یادداشتهاى_آتشبسون
٢٣ فروردین
یادداشت سوم