روز بیست و چهارم جنگ: جنگ را لوله کشی به خدا و پیغمبر نکنید

۲۴th day of war(2)

جنگ را لوله کشى به خدا و پیغمبر نکنید

صبح با این پیام از همسایه مادر بیدار شدم :
“متاسفانه دیشب نوبنیاد شدیدا مورد حمله قرار گرفته و ساختمان و واحدها باز دچار آسیب شده، میله های پشت درب ورودی کوچه کنده شده و باقیمانده شیشه های همه شکسته، دوباره کوچه پر از شیشه و درب و پنجره شده”
———–
بعد از سه بار بمباران محل، دیگه چیزى سالم نمونده ؛ مادر را البته از اونجا برده ایم ولى این فکر که در در میهنمان به تدریج داریم همه چیز را از دست میدهیم، سخت است، سخت.
خواننده اى فرموده بود که دکترشیرى از امید بنویسد؛ تصدقت، امید محصول خودفریبى نیست؛ واقعیت اینست که خیلیها دارند زندگیشان را از دست میدهند، کشته و مجروح یا بى خانمان میشوند.
✔️ آبادان که روزى نماد رونق خلیج فارس و شط العرب بود و در نقشه هاى سیصد سال قبل پرتغالبها ، بود اما تهران نبود، بعد از ٣٨ سال مثل سابقش نشده ابدا.
✔️ ویرانیهاى جنگ دوازده روزه درست نشده،
✔️ویرانیهاى این سه هفته با کدام امکانات میخواهد بازسازى شود؟
✔️تن لرزان این مردم، بیخوابیها و کابوس کودکان و حملات پانیک مردمان خسته این سرزمین را چگونه درمان کنیم؟
به جاى کاروانهاى ماشینهاى پرچم بدستِ شبانه و پخش مداحی از بلندگوهاى سیار ، جنگ را خاتمه دهید. این دشمن بیرحم است و ایران را ویران میخواهد … همین.

#روزنوشتهاى_زیر_بمباران
سوم فروردین ۵- نوشته ٢