روز سی و دوم جنگ: و ما ادریک هشدار تخلیه؟

و ما ادریک ما هشدار تخلیه؟

۱)
رسیدیم به خانه ، بسته کتابهایی که به ایران کتاب سفارش داده بودم، بعد از دو هفته رسیده بود. با ذوق بسته را باز کردم. یک بسته دیگر هم یک خانواده نازنین فرستاده بودند حاوی شکلات و دو تا پاوربانک که هدیه هوشمندانه ای برای ابن روزهاست.
——
۲)
تازه نشسته ایم که همسایه زنگ زد که هشدار تخلیه محل داده اند، هر جا گشتم جایی ندیدم هشداره را؛ اما دیگه اون تلفنه کار خودش را کرد و اضطراب افتاد تو زن و بچه ام، پاشدیم برویم به سمت منزل مادرزن، دو محل اونورتر!
۳)
تو میدون محل پر بود از پرچم بدستان که زیر بارون با شور و هیجان تجمع کرده بودند، کلی خانواده با بچه و کالسکه و … جمع شده بودند و شعار میدادند ، خواستم بهشون بگم خطرناکه ، برای امشب کافیه، تشریف ببرید منزل ، که در خاطرم آمد که بسیاری از ایشان، معتقدانه قبل از آمدن به میادین، غسل شهادت میکنند. طرز فکر ماست که معنا و مفهوم زندگی و مرگ را ارزنده یا بیهوده میسازد.
یکجا هم یک اتفاق خنده دار افتاد که چندتا از شعاردهندگان، با دیدن بعضی قیافه ها مثل خود من ، شعارشان را از نصر من الله و فتح قریب تغییر دادند به مرگ بر وطن فروش خائن! هم خنده ام گرفته بود هم دلم میسوخت برای میهن که به این روز افتاده که در کسری از ثانیه، مخاطب را در دستجات فکری خویش جای گذاری، محاکمه و اجرا میکنیم!
واقعیت اینست که خائنینی که اطلاعات حساس کشور را فروختند، از قضا خیلی چهره انقلابی دارند (پرونده اکبری جاسوس انگلیسها را یادتان هست که چه انقلابی دو آتشه ای بود و چه شعارهایی علیه غرب سر میداد؟)
فضا عجیب شده، صبحها از بعضی اونور آبیها ملقب میشویم به مزدور حکومتی، شبها از بعضی اینوریها 😳 مورد عنایت دیگر قرار میگیریم! (انگار کارگاه عملی کتاب کنشگران مرزی از مقصود فراستخواه را پاس میکنیم! )
۴)
ساعت ۴:۱۵ با صدای سه بمب – دور بودند- بیدار شدم، نمیشود به افراد زیر بمب فکر نکرد، از دیروز که نیروهای امنیتی مطلقا دستور دادند در منزل مادر کسی نماند، فکر بی خانمانی به مجموعه خشاب ذهنی افزوده شد.
بدی جنگ اینست که واقعیتهاش از بدبینیهاش کمتر نیست! میام پشت پنجره، باران زیبایی شهر را فرا گرفته، دلم باز میشود. آیا به دورهمی امروز میرسیم؟

#یادداشتهای_زیر_بمباران
یادداشت ششم