بایگانی دسته ی نوشته های زیر بمباران تهران

و ما ادریک ما هشدار تخلیه؟

۱)
رسیدیم به خانه ، بسته کتابهایی که به ایران کتاب سفارش داده بودم، بعد از دو هفته رسیده بود. با ذوق بسته را باز کردم. یک بسته دیگر هم یک خانواده نازنین فرستاده بودند حاوی شکلات و دو تا پاوربانک که هدیه هوشمندانه ای برای ابن روزهاست.
——
۲)
تازه نشسته ایم که همسایه زنگ زد که هشدار تخلیه محل داده اند، هر جا گشتم جایی ندیدم هشداره را؛ اما دیگه اون تلفنه کار خودش را کرد و اضطراب افتاد تو زن و بچه ام، پاشدیم برویم به سمت منزل مادرزن، دو محل اونورتر!
۳)
تو میدون محل پر بود از پرچم بدستان که زیر بارون با شور و هیجان تجمع کرده بودند، کلی خانواده با بچه و کالسکه و … جمع شده بودند و شعار میدادند ، خواستم بهشون بگم خطرناکه ، برای امشب کافیه، تشریف ببرید منزل ، که در خاطرم آمد که بسیاری از ایشان، معتقدانه قبل از آمدن به میادین، غسل شهادت میکنند. طرز فکر ماست که معنا و مفهوم زندگی و مرگ را ارزنده یا بیهوده میسازد.
یکجا هم یک اتفاق خنده دار افتاد که چندتا از شعاردهندگان، با دیدن بعضی قیافه ها مثل خود من ، شعارشان را از نصر من الله و فتح قریب تغییر دادند به مرگ بر وطن فروش خائن! هم خنده ام گرفته بود هم دلم میسوخت برای میهن که به این روز افتاده که در کسری از ثانیه، مخاطب را در دستجات فکری خویش جای گذاری، محاکمه و اجرا میکنیم!
واقعیت اینست که خائنینی که اطلاعات حساس کشور را فروختند، از قضا خیلی چهره انقلابی دارند (پرونده اکبری جاسوس انگلیسها را یادتان هست که چه انقلابی دو آتشه ای بود و چه شعارهایی علیه غرب سر میداد؟)
فضا عجیب شده، صبحها از بعضی اونور آبیها ملقب میشویم به مزدور حکومتی، شبها از بعضی اینوریها 😳 مورد عنایت دیگر قرار میگیریم! (انگار کارگاه عملی کتاب کنشگران مرزی از مقصود فراستخواه را پاس میکنیم! )
۴)
ساعت ۴:۱۵ با صدای سه بمب – دور بودند- بیدار شدم، نمیشود به افراد زیر بمب فکر نکرد، از دیروز که نیروهای امنیتی مطلقا دستور دادند در منزل مادر کسی نماند، فکر بی خانمانی به مجموعه خشاب ذهنی افزوده شد.
بدی جنگ اینست که واقعیتهاش از بدبینیهاش کمتر نیست! میام پشت پنجره، باران زیبایی شهر را فرا گرفته، دلم باز میشود. آیا به دورهمی امروز میرسیم؟

#یادداشتهای_زیر_بمباران
یادداشت ششم

وقتی آخر عیددیدنی با فک و فامیل قزوینیم، قرآن بزرگ حاوی اسکناسهای نو‌ میآوردند، چشمان رسا برق میزد:

امیدوارم از این روزها و شبها، بیشتر این دلخوشیها، به یادش بماند.

#یادداشتهای_زیر_بمباران
یادداشت چهارم

میان ماه من تا ماه گرد‌ون

۱)
قزوین شهر صبحانه است، کلی مغازه دارد که فقط صبحانه میدهند : حلیم، عدسی، لوبیا، نیمرو؛ اول صبحی که پاشدم، بقیه ملت هنوز استراحت میکردند، زدم از خانه بیرون و هوای بینهایت تمیز باران خورده شهر، روحم را تازه کرد.
۲)
صبحانه مفصل قزوینیها را که با کدبانویی خانم دکتر مریم صرف کردیم، تماس گرفتم با فامیلهامون جهت صله ارحام و عیددیدنی؛ تو عیددیدنی به جز اخبار جنگ صحبت دیگری انگار نمیماند؛
۳)
یکی از فامیلهام- که در جنگ هشت ساله، سابقه بارها حضور داشتند- با شعف از درماندگی آمریکا و اسراییل در برابر توان موشکی ایران صحبت میکردند؛ متوجه شدم سوابق ایشان در جنگ باعث میشود در تحلیل وضعیت فعلی، از اینکه یکماهست ایران در برابر دو ابرقدرت نظامی جهان ایستاده احساس غرور کنند. در حالیکه برای من که فاقد آن سوابقم و سواد نظامی ندارم و زندگی، زیستن، تماشای جهان، کارافرینی، اشتغال و… مهم است؛ تجربه روانی دیگری رخ داده که شامل موارد زیر است:
✔️اضطراب بمب و تخریب و مرگ و بی خانمانی✔️ سختی نگهداری از سالمندان، ✔️بیکاری و ابهام به آینده،✔️ اقتصاد له شده کشور✔️پیش بینی تورم افزاینده ✔️ بی ارتباطی با همسایگان ✔️ نابودی صنعت هوایی و دریایی✔️ رنج فکر کردن به اشغال جزایر
ابنگونه است که من و فامیلم ظاهرا در یک جهانیم اما باطنا دو اقلیم فکری و احساسی متفاوت را تجربه میکنیم.
——-
#یادداشتهای_زیر_بمباران
یادداشت دوم ۱۱ فروردین

کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها؟

تاکنون دوبار دورهمی برگزار کردیم و استقبال مردم حیرت آور بوده،مردم زیر بمباران که به عشق کتاب و فرهنگ دورهم جمع میشوند، باشکوه نیستند؟

همه میدانیم که خصوصا بعد از جنگ ، در اینستاگرام رفتن و مثلا استوری گذاشتن ، چقدر کار سخت و صعب و حتی گرانی شده، وقتی خبر دورهمی کتاب را اعلام کردم، بازخوردهایی که در اینستاگرام گرفتم متنوع بود، در حالیکه خیلیها از این حرکت تشکر و تقدیر کردند، امثال این خانم دکتر روانشناس ساکن در کانادا هم، چنان خود را محق میبینند که راحت بی مهری میورزند.

#یادداشتهای_زیر_بمباران
دهم فروردین ۱۴۰۵
یادداشت دوم