بایگانی دسته ی نوشته های زیر بمباران تهران

۱)
از خواب پریده ام، اتفاقی خاصی نیفتاده، نماز شب خون هم نیستم که ملائک بیدارم کرده باشند😉 ، تقریبا سه بامداد است، میروم پشت پنجره و آرامش شهر را تنفس میکنم، تا ته تهرون و تپه های بی بی شهربانو معلومه، معمولا این ساعات، اباببل مرگشان را میفرستند بالاسر شهر، اضطراب بمباران ، آرامش لحظه را انگولک میکند …
۲)
اتفاقات روز را رو دور تند مرور میکنی، یهو درد نیشگونی از یادآوری یک تماس به خاطرت میاید:
– آقا عیدتون مبارک باشه
– ممنونم، مبارک شما باشه ، اغر به خیر…
بعد از تعارفات مرسوم، ناگهان میرود سر اصل مطلبش ( حدودا ۳۷-۳۸ سالش است، چند سالیه تو کار سبدگردانی افتاده، مهربان و در زندگی اش هدفمند است، انگاری تو تقویم هشتم فروردینش، اسم من تو لیست تماسهای کاری اش- و نه دلی اش- درج شده بود) :
– “مجموعه ما بررسی کرده که وضع طلای جهانی اینطوری میشود، مسکن تهران در انتهای موج سه الیوتش است… گواهی نقره اونجوری میشود… کریپتو تا خرداد فلان میشود…دلار به یورو که فلان، ین به روپیه که بهمان…الان بهترین سرمایه گذاری، ملکهای شسته رفته فلان نقطه شمالند؛ من نمیگم ها، منحنی ها و ایچیموکوی فلان و بهمان میگن…”
۳)
حس میکنم به مغزم تجاوز شده 😔
انگار مثل چند سال قبل که بعضی اطرافیانِ نصفه نیمه مان، سر و کله شان پیدا میشد و با یک ادبیات تمرین شده تکراری، دعوتمان میکردند به کافه ای، ساندویچی ، جایی، یهویی پرزنتمان میکردند با کوئست و سایر کوفتهای هرمی،
اون طور شده بودم؛
میفهمیدم دوستم داره و یحتمل از سر دلسوزیشه ولی دردم اومد، سالهاست خدا لذت کار و کسب را بهم بیشتر از بضاعتم چشانده، خیلی غریبه نیستم با این عوالم، اما اون قسمت وجودم انگار از زمستون ۱۴۰۴ دیگه رفته تو کما؛
این قصه های بیزینس و سرمایه گذاری و … حالمان را خوب نمیکند،
نه که کار نکنم،
نه که ول کنم معدود رویاهای مانده ام و کارمندان و مجموعه هام را، نه ! ولی الان میخواهم همین یک هوا «جنگ زده بودن» را انکار نکنم؛ چیزی از عمق وجودم میگوید وقت رقص روحم فرا رسیده؛ گوش نیوش منتشر کردن بیشتر مرا به زندگی متصل نگه میدارد…
تا یار که را خواهد و میلش به که باشد
علیرضا شیری

یادداشتهای_زیر بمباران
یادداشت اول
سحرگاهان نهم فروردین ۱۴۰۵
توکلت علی الحی القیوم

امروز رفتم سمت خیابون اتحاد که شیشه سمت شاگرد را که دزد شکسته بود، عوض کنم ؛ تو مسیر سمت شرق، دو تا بمب هم نسبتا نزدیک زدند، خانومم زنگ زد که برگرد نمیخواد بری، بهش گفتم دیگه دیره !( با صدای دایی رامیز سریال Ezal )
ارزش داشت دست آخر به خاطر یه شیشه فکسّنی سمت شاگرد، تاج سرت، مرد رویاهایت و روشنى چشمت را از دست بدهى؟( تمرین تواضع و کفِّ نفس😉)
—————
تا رسیدم مغازه، کارگرها پرسیدند؟ ترکش؟
گفتم نه بابا، دزد!
معلوم بود خیلی سرشون شلوغه
راستی بیمه ها به این راحتی با داشتن بیمه بدنه ، زیر بار خسارت جنگی نمیرن چون بعد از جنگ دوازده روزه ، یک خدمت جدید گرون، مختص خسارات جنگی باز کرده اند)
پلیس هم وقتی سرقت را بهش گزارش کردم، به من که گفت بعد جنگ بیا مکتوبش را بگیر😳)

#روزنوشتهای_زیر_بمباران
هشتم فروردین ۱۴۰۵
یادداشت دوم

با چاشنى مارتین لوتر نوشتن

با صداى وحشتناک گرومپ رعد و برق بیدار شدم، هوا تاریک بود؛ شاید هم گرگ و‌میش؛ با سرماى صبحگاهى اتاق و صداى سوز تندبادِ بیرون،
تنم مورمور شد،
با «احتیاطِ کم کم عادت شدهِ مراقبت از موج انفجار»، رفتم پشت پنجره، وقتى دیدم بارونه، ذوق کردم.
از درزهاى جدید دور چهارچوب پنجره که بعد از بمباران هفته قبل نزدیکمان، ایجاد شده، سوز میومد تو ؛ یه شمد کشیدم روى خودم و به کوه خیره شدم.
تو این قاب یک ماگ شیرگرم یا قهوه داغ بخاردار کم است فقط که شما تو تخیلتون اضافه کنید😉 جنگه میفهمی؟ تخیل آزاده، به قول همشهریم، مجبوریم میفهمی؟ مجبور😉
در تخیلم با کمی تقلب ادبی از سخنرانی تاریخی مارتین لوتر فقید ؛
میبینم خودمان را در
✔️فستیوال کوچه های بوشهر و رقص و دست افشانی مردم را با نی انبون محسن شریفیان؛
✔️پرت میشوم به جنگلهای فندق لوی اردبیل و عاشیقهایی که برای مردم ، «کوچه لره سو سب میشم »میخوانند؛

✔️در خیالم میرم به لشگرآباد اهواز و پیرزنان خوشروی عرب که بزرگوارانه فلافل تعارف میزنند که مشتری شون بشوی،
✔️پرت میشوم به آبیدر سنندج و پسران و دختران کرد که دست در دست هم، با صداى باند ضبط ماشین کنار جاده، مشغول رقص و پایکوبی اند ومیبینم که با همه ترسها و نابلدیهام از رقص کردی، خودم را انداخته ام در موجشان و شانه تکان دادن منظمشان،
✔️میبینم که در ساحل درک چابهارم، باز تا صبح زیر آسمان خوابیده ام، جوان بلوچ میزبانمان ، خوراک لوبیا با کاری درست کرده رو گاز پیک نیکی لب ساحل نفسگیر ؛ مردم خوشحالند،
✔️پرت میکنم خودم را به مریوان و لک لک های مهاجرش،
✔️در شیراز میبینم مردم پشت ارگ وکیل ، گُله گُله با دلِ خوش، فالوده با لیموترش میزنند به بدن و در جیب مردان ، اینقدری ریال ارزنده هست که از مسافرت آوردن زن و بچه شان دلشان نلرزد،
✔️دختر پسرهای دم کتابفروشیها و کافه های خیابان کریمخان را میبینم که بدون ترس و لرز از کی و کی، بساط کرده اند و دستبند بافته و زلم زیمبو میفروشند،
✔️در تخیلاتم کتابهای تازه نشر را از پیشخون نشر ثالث برمیدارم و دیگه تو شناسنامه کتاب ، تیراژ ۴۰۰-۵۰۰ از ترس کاغذ گرون نمیخوانیم؛ کتابها مثل قدیم زیر ۲،۳ هزار تا چاپ نمیشه واسه ۹۰ میلیون ایرونی،
✔️در تخیلاتم بچه های ایرانی پوشه بدست و نگران از اول صبح، ویلون در سفارتها نیستند؛ با عزت و احترام همه جا که اراده میکنند میروند
——
تخیلات پراکنده ام ته ندارند،
ولی در عوض، به اندازه یک روز، جلوی مردگی رویاهایم را میگیرد.

#روزنوشتهاى_زیر_بمباران
هفتم فروردین
نوشته چهارم

پ.ن: عکس مال چند سال قبله که میهمان احسان و مهسا بودیم در کردستان؛ مهاجرت کردند تورنتو ولى روزهاى خوبى که براى ما ساختند همیشه تازه میماند.