کارى ادارى در یک کمیسیون تخصصى دولتى داشتم و خانم محترمى براى پیگیرى کار از سمت وزارت خانه مربوط تماس گرفتند و در انتهاى صحبت گفتند، جواب نامه را برامون می‌خواهند فکس کنند و شماره خواستند! من که سالهاست با وجود ای‌میل و اپلیکیشنهاى واتس اپ و تلگرام و سیگنال و … از فکس استفاده نکرده بودم، عرض کردم خدمتشان که ما دستگاه فکس نداریم و آیا امکان ارسال ای‌میل به آدرس سازمانى ما هست که گفتند مکتوب را پست خواهند کرد!

من واقعا تعجب کردم از اینکه شیوه‌هاى مراسلاتى ادارى آن کمیسیون چطور در بیست سال قبل جامانده است،
به خاطرم آمد که خیلى از متولدین سال هفتاد و پنج به بعد بیشتر از اینکه آدرس ای‌میل داشته باشند، آیدى دارند، فیلم را روى دى‌وى‌دى و فلش نمی‌بینند، آنلاین از سایت‌هاى مطلوبشان تماشا می‌کنند!
حتما میدانید که نه تنها بسیارى از تکنولوژیهاى فعلى تا سه چهارسال بعد وجود نخواهند داشت، بلکه بسیارى از مشاغل فعلى نیز هیچ کاربردى بزودى نخواهند داشت.
-آموزگاران و مدرسان : همین الان هم اینقدر محتواى آموزشى در هر زمینه‌ای در اینترنت ریخته که عملا کلاس حضورى به جز موارد بسیار خاص با معلمینى خلاق و نابغه، محلى از اعراب ندارند
-کامپیوتر و اتوماسیون جاى عمده اطبا، وکلا و مهندسین و صندوق‌داران و منشی‌هاى دفترى را خواهد گرفت زیرا هم دقیق‌تر است هم خسته نمی‌شود (منبع کتاب ذهن کاملا جدید- دانیل پینک)
همین الان کلى از افراد سن بالا از بسیارى از تغییرات فعلى ناشى از اینترنت محرومند و چون کار کردن با اپلیکیشنها را بلد نیستند (بیست سال قبل که جوان تر بوده، تغییرات را جدى نگرفته‌اند😔) و مثلا براى یک جابجایى پول دو میلیونى میروند حضورا شعبات بانکى
اینها را ننوشتم که کسى پنیک بزنه، بلکه هدفم اینست که مقابل تغییر نایستیم و به کمى انعطاف تن دهیم

دیده‌اید بعضی‌ها به هر قیمت می‌خواهند مخاطب «جذب» کنند به سمت محصولشان؟
وعده‌های فربه، استفاده از کلمات ما بهترینیم، خدمات ما عالی‌ترینه…
فقط غیرحرفه‌ایها اینجوری درباره خدماتشان حرف میزنند زیرا:
بخش والد انتقادگر مخاطبتان را حساس نکنید که بگرده ازتون گاف بگیره😰
وقتی میگی ما بهترین مزون آریاشهر را داریم طرف میاد میبینه راه‌پله‌هاتون یا آسانسورتون کثیفه تو ذهنش میگه مرده‌شور مزون شما را ببره که تو یک ساختمان کثیفه! به همین عجیبی😳
خلاصه درس:
۱-مغز مخاطب را طلبکار نکن با کلمات قلمبه سلمبه
۲- اگر سه تا وعده بهش داده‌ای، سه و نیم تا خدمات بهش بده که لذت ببره، اگر ۲.۹ هم سرویس بدی ناراضی میمونه!
✍️تمرین
چه کارهایی بعضی کسب و کارها میکنند که بهشون اعتماد نمی‌کنید؟

#business_tips
In your business, promise less, deliver more, even a bit
Your customers will remember micro-favors and never forget undelivered promises

 

تبلیغ کنید اینجا ولى نه کلیشه‌اى!
نکاتى هم من براتون مینویسم که ضرر نمی‌کنید رعایت کنید:
١- به جاى تمرکز روى عنوان شغلى و تحصیلات‌تان، مستقیم بروید سراغ فایده‌اى که کارتان براى مشترى، کارفرماتون ایجاد می‌کند (نیروى پشتیبانى، کابینت‌ساز سر وقت)
٢- یا هزینه‌اى که ازش می‌کاهید (مشاور مالیاتى) یا وقتى که از او حفظ می‌کنید (سرعت‌عمل و دقت و شهودتان)
٣- تفاوت خاصى که شما با حرفه‌ات ایجاد میکنى چیست؟
👈(معمار هستى ولى تم ابنیه قدیمى را بلدى به آرامى با چیدمان مدرن تلفیق کنى)
👈مدرس یک مهارتى ولى تکنیک‌هاى خاص به خاطرسپارى براى شاگردانت بلدى
👈دندان پزشک اطفالی و‌ تکنیکهای آرام‌بخشی بچه و والدینش😉 را بلدی
جمله قدیمی من را که یادتونه :
«مردم دنبال سوراخ خوب محکم رو‌دیوارند برای نصب قابشون، اینقدر درباره مته ات حرف نزن»

 

تو این دوران قرنطینه فرصت خوبیست که مهارت‌های ریز کاریمان را توسعه بدهیم، من هم کمی درباره #توانگری بلدم که یادتان میدهم شما هم خودتون استفاده کنید و اگر خوب بود به بقیه منتقل کنید (تکخور نباشید)

 

آیا در زندگیتان کسی هست که شما را بلاتکلیف نگه داشته است؟

شما را دوست دارد ولی اقدامی در راستای بهبود رابطه‌اش با شما نمی‌کند؟
آیا مردد شده‌اید که عشق او واقعی است یا نه؟
شما به احتمال زیاد در رابطه با یک آدم خاکستری قرار گرفته‌اید
نکته این درس چیست؟
بنا نیست شما چنانکه اکثرا توصیه می‌شود، این آدم را بگذارید کنار و خداحافظ!
خیر، خیلی اوقات باید ایستاد و درست کرد اوضاع را، حداقل ارزشش را دارد که جایی برای ای کاشی باقی نگذارید
این درس برای بهبود رابطه با آدم خاکستری است و اگر درست نشد، جدایی سالم از او
همچنین این درس درباره شفای آدم خاکستری هم هست. بسیاری از آدم‌های موفق با شنیدن این درس می‌فهمند که چه میزان در زندگیشان به بقیه نیز آسب زده‌اند و لازم است چیزی را تغییر دهند
آدم خودشیفته در رابطه عاطفى صداى تو را نمی‌شنود؛
با بی‌ارزش کردن بقیه، احساس ارزشمندى می‌کند؛
سهم خود را در تخریب رابطه نمی‌بیند؛
پشیمان هم که بشود سعى می‌کند به روى خودش نیاورد؛
شکارچى باهوشى است اما عقل کمى دارد و اکثرا تنها می‌ماند و اگر در تنهایی‌اش نجنبد، رسوب می‌کند؛
خودشیفته به کمک احتیاج دارد تا بتواند به جاى توجه دیگران، عشق دریافت کند؛
شفاى او این است که عشق متواضعانه بدهد تا بتواند دریافتش کند؛

ابتدا در جمع توجهتان را جلب می‌کند، در همه چیز معلومات دارد و خوب صحبت می‌کند. تحت تاثیر قرار می‌گیرید ولی سعی می‌کنید نشان ندهید ولی میاد سمتتان. دیگه تا چند هفته از در و دیوار و پنجره، علیرغم کم‌محلی مودبانه‌تان، بر سر شما توجه می‌ریزد.
وقتی آروم آروم بهش اعتماد می‌کنید و اجازه می‌دهید نزدیکتان شود، ناگهان غیبش می‌زند. سعی می‌کنید به روی خودتان نیاورید ولی نمیشه و بالاخره زنگ می‌زنید و پاسخ نمی‌دهد! شوکه می‌شوید و در ابهامی گند فرو می‌روید. وقتی سر و کله‌اش پیدا می‌شود و با اعتراض شما روبرو می‌شود، خیلی طلبکارانه می‌گوید، من همینم و اگر سختته، خودت را تغییر بده یا خداحافظ.
اونهایی که تغییر می‌دهند خودشان را بعدا پشیمان می‌شوند که کاشکی همان روز فلنگمان را بسته بودیم.
✔️خودشیفته صدای خودش اینقدر بلند است که صدای شما را نمی‌شنود، نظر او همیشه درست‌تر است از نظر خودش، اشتباهاتش نادرند از نظر خودش
✔️عذرخواهی تو کارش نیست
✔️وقتی ولشون می‌کنی بعیده خیلی مهم باشه براشون!

✔️جامعه‌ی خودشیفته هم مصیبت دیگریست!
مردمان طلبکار، با احساس استحقاق فراوان؛
خروجى این جامعه انزواست و بزهکارى و تنهایى تلخ مردمانش.
درس #شفای_خودشیفتگی شروع خوبیست

چند وقتیست میخواهم یک مفهوم دلنشین را برایتان بگویم اگر حوصله هم داشته باشید:

مفهوم عظیم مریم‌ (س)، دنیای مردانه پدر- پسر-روح القدس را به تعادل زنانه رساند و تثلیث به تربیع (چهارپاره) مبدل گشت و چهار عدد کمال است…
مریم که برای بقیه قصه ای تاریخی است، برای توانگر، داستان خود اوست هر جا که دردی عظیم در میان باشد،
مریم در اوج بی‌پناهی و درد زایمان، دست یاری به درخت نخل خشکیده‌ای زد که ناگهان خرما داد، عیسی درون مریم و آن درد زایمان، موجب برکت شد و اینجا میتوان آموخت که طاقت آوردن بر دردها وقتی حمل‌کننده یک مفهوم، ایده و تفکر بزرگ هستی، معجزه می‌آفریند
طاقت بیاور و عیسی درونت را سقط نکن

فَأَجَاۤءَهَا ٱلۡمَخَاضُ إِلَىٰ جِذۡعِ ٱلنَّخۡلَهِ قَالَتۡ یَـٰلَیۡتَنِی مِتُّ قَبۡلَ هَـٰذَا وَکُنتُ نَسۡیࣰا مَّنسِیࣰّا ﴿ مریم ٢٣ ﴾
درد زایمان مریم را به سوی نخلی خشکیده کشانید، از شدت درد میگفت کاشک مرده بودم و گمنام میبودم

فَنَادَىٰهَا مِن تَحۡتِهَاۤ أَلَّا تَحۡزَنِی قَدۡ جَعَلَ رَبُّکِ تَحۡتَکِ سَرِیࣰّا ﴿ ٢۴ ﴾
عیسی از درونش ندا داد که غم مخور، خدایت چشمه ای زیر پایت جاری ساخت ( چقدر قشنگه این تعبیر عظیم که لبان خشکیده زنی پر درد و تنها در هنگام زایمان، چشمه های برکت میجوشاند)

وَهُزِّیۤ إِلَیۡکِ بِجِذۡعِ ٱلنَّخۡلَهِ تُسَـٰقِطۡ عَلَیۡکِ رُطَبࣰا جَنِیࣰّا ﴿ ٢۵ ﴾
شاخه نخل را بتکان که برایت خرمای تازه فروافتد. ( وقتی کاری بزرگ در زندگیت داری و رنج این زندگی بر شانه هایت افتاده است، خدایی هست که به تو میگوید برایت عیسی و نهر و خرما از بالا و پایین زندگی فرو میریزم، برخیز و درخت را تکان بده، نا نشسته باشی و فقط درد بکشی، نه صدای عیسی هست نه خرمای تازه )

فَکُلِی وَٱشۡرَبِی وَقَرِّی عَیۡنࣰاۖ
میل کن و بنوش و چشمانت روشن باد ( چقدر زیباست که خداوند تمام تنهایی های مریم را پر میسازد و برکتش را بر او‌میگستراند و به تو میگوید سرت سلامت، چشمت روشن از شادی! یعنی پایان رنج، شادی عظیم است
خلاصه نکته :
هر کسی باردار یک معجزه هست، درد میکشد و باید نخل خشکیده زندگیش را تکان دهد، کاری کند و آنگاهست که تو مادر میشوی ، معجزه ها از درون و بیرون محقق میشود.
پ ن :
عیسی در ادبیات فارسی معمولا نماد « جان» انسان است(گزیده فیه ما فیه مولوی به انتخاب محمدعلی موحد)
در آخر
سال سختی دارد میگذرد، چشم روشنی شما که طاقت آوردید دوست دارید چه باشد؟

دعوت بودم برای شورای راهبردی یک مجموعه بزرگ صحبت کنم که خیلی هم دوستشون دارم (آخر سالی یاد آموزش افتاده بودند😈) کل سالن آقا بودند و تنها یک خانم جزو مدیران بود و اتفاقا ایده دعوت من هم از ایشون بود!

در حالیکه اکثر ممالک دنیا به این سمت میروند یا رفته اند که رهبران و وزرا و مدیران خانم به اداره کشور کمک کنند، سهم سرزمین ما چیست؟
برای اینکه خانمی مدیر حاکمیتی باشیم غیر از اشغال سفارت، کار دیگری میشود در این کشور کرد؟ (در کشور ما در حوزه مدیران دولتی، غیر از قحط الرجال، انگاری قحط‌‌‌ النسا هم هست که سالهاست مدیران تکان نمیخورند و دنیا اینهمه تکان خورده!)
صبر کنید؛ قطعا نمیخواهم منبر روشنفکری و بعدش نق و ناله و خاک برسری ایرانی بودن بروم، نه! من را میشناسید که مخالف این اداهام؛ سوال من اینست:
👈سهم دختران و زنان این سرزمین در مدیریت کلان مملکت چقدر و چگونه باید باشد؟
👈دختران مدارس ما چگونه تربیت میشوند که فرداروزی، وزیر تجارت و‌بهداشت و خارجه ایران بشوند؟
سایز فکر و دغدغه شان چیست؟

مثلا در اکثر مناطق دوبی یا لندن ، دختر پانزده ساله ساعت ده شب هم مزاحم ندارد؛ این دختر دغدغه اش اونقدرها آزار جنسی شهری توسط موتوری نیست؛ چه بسا جرات کند رویای فضانوردی و رهبری شرکت بزرگ داشته باشد، نه اینکه نگران اسیدپاشی باشد یا پیامک توقیف ماشین به علت شوونات

جور دیگر بپرسم، چقدر محیط شهر و مدرسه و خانه ایرانیان برای رشد دختر ایرانی حاصلخیز یا خشکسال است ؟
چقدر مادر ایرانی، پدر ایرانی، خانم افشارهای مدیر دبستان دخترانه در این سرزمین، افق دیدش ، دختر ایرانی را در جایگاه حاکمیت این دیار میبیند؟
ساده ترش کنم ؛ جامعه ای که میخواهد دختری رهبرصفت برای نهادهای عمومی و خصوصی اش تربیت کند، الان چه باید کند؟
مدارس دخترانه اش چگونه باید باشند؟
محل کار شرکتها و اداراتش چطوری باید باشند؟؟ پلیسش چه چیزهایی را باید رعایت کند؟

من فکر میکنم اگر خدا دختری به من و همسرم دهد، چه میتوانیم کنیم که در این دیار اوج‌را تجربه کند نه الزاما سرزمینی دیگر، پس دلسوزانه برایم نظراتتان را بنویسید : ایرانی بهتر برای دختران ایران
پ ن :
کلی گویی، نق و ناله و رنجیدگی و ابراز تاسف و ناامیدی که تو کامنتها موج میرنه ( چند دقیقه اول ) نماد ذهن بایر جامعه ماست که بیشتر « حمل مساله» میکند نه «حل مساله»، من دعوتتان ‌میکنم به حل مساله حداقل به شکل ذهنی و خیال پردازی

حتی ما مردان هم وقتی ببینیم یک رفیق، جز ناله و دلتنگی نسبت به عشقش حرفی نداره، ازش خسته می‌شویم. حتما شنیده اید که مردان تربیت میشوند که آخ نگویند، گریه نکنند و از این اشتباهات معروف تربیتى، ولى روى دیگر قصه چیست ؟ طهور مردانى که فقط ماجراها را از بعد عاطفى میلینند ( عشق، غم، خشم …) این مردان در فضاى مردانه که طرد میشوند زیرا مرز ندارند اما در فضاى زنانه چى؟
اینجا هم از چشم زن مى افتند
در رابطه خوب، اشکالی‌ندارد درد و دل کنی، ولی نه زیاد،
اینکه مردی خودش را قربانی جاه طلبی‌های مدیرعامل و کلاهبرداری سایر خناثان ببیند و به زن و بچه و رفقایش هم این تصویر را نشان دهد، یک کابوس است
هم «سکوت عاطفی» هم «سلیطه‌بازی در احساسات» روند بلوغ روانی تو را به تعویق می‌اندازند و تو را تنهاتر می‌کنند
مخلص

۱-مردم ما را دوست دارند

خیلی هم عالی،
ولی مردم نهایتا «تصویر» ما را که فکر می‌کنند «ما» هستیم، می‌شناسند و دوست دارند؛ خودمان نباید اسیر آن  تصویر” بشویم و در زندگی درجا بزنیم مبادا که از قاب ذهن مردم بیرون بزنیم (فرافکنی مثبت)
۲-این تصویر قابل مونتاژ و مهندسی است، چنانکه تخریب ما نیز قابل طراحی است (به بازی‌های روانی افراد مشهور در اینستا دقت کنید)
۳-کلا محبوبیت و منفوریت در دنیای فعلی که مردم حوصله فکر کردن ندارند و ادای فکر کردن درمی‌آورند، کار سختی نیست (حماقت که جمعی بشود ناپدید میشود- دکتر حسن عشایری)
۴- وقتی مردم کسی را دوست دارند و این را اعلام می‌کنند، او‌مسوولیت دارد که :
👈فرعون نشود، ظرفیت روانی‌اش را بالا ببرد که مردم را استثمار یا استحمار نکند، متواضع‌تر بشود از درون؛ محبوبیتش را خرج رشد مردمش کند اول نه پست و پول! (مقایسه جهان پهلوان تختی و آقای رضازاده و بقیه کشتی‌گیران شورای شهری)
👈به مردم کمک کند آنها نیز ارزشمندتر و دوست داشتنی‌تر بشوند تا دسته‌جمعی‌تر لذت ببریم
👈اگر مردم عاشق «تصویر» تو هستند، معنایش این نیست که خودت هم شیفته آن تصویر بشوی و قفل بشوی؛ تو موظفی متعهد به رشد فردی‌ات باشی و نقشه‌ای که پروردگار مقابلت گذاشته است!
👈بدون داشتن ۱-خلوت مقدس ۲-دوستان شفیق شفاف و ۳-صداقت بیرحمانه با خودت، مدفون “زنده باد” گفتن‌های مردم می‌شوی
اما سخنم با مردم نازنین،
آدم‌های تاثیرگذار، چیزی بیش از تابلوی راهنمایی رانندگی نیستند؛ تو باید بیشتر حواست به جاده و مقصد باشد نه اینکه درگیر جنس و رنگ تابلو بشوی
اگر برای علیرضا ارزشی قایٔلی، ممنونتم اما نگاه کن این مرد کجای بلندای زندگیت را برایت نشان میدهد که بروی؛
برو
برو
و فقط برو
اینجا توقف ممنوع است.
#علیرضاشیری
#راه
پ ن
اینها را ننوشتم بگویم معلم یا راهبرت را دوست نداشته باش، بلکه دوست داشته باش ولی با آن دوست داشتن، رشد کن، پیشرفت کن، درجا نزن و البته که هرگز «سرسپرده» احدی مشو و چراغ عقلت را خاموش نکن لطفا

نیلوفر ذوالفقاری

می‌گویند جیب که خالی باشد، اعصاب برای کسی باقی نمی‌ماند. حالا می‌دانیم که این حرف تأکیدی بوده بر اینکه مشکلات اقتصادی و بی‌پولی، خواه ناخواه پیامدهای روانی به همراه دارد که نمود آن در رفتار بسیاری از ما دیده می‌شود و البته، از بعضی از این پیامدها اطلاعات چندانی نداریم. این روزها که اوضاع اقتصادی نابسامان است و بسیاری از گروه‌های جامعه درگیر مشکلات مالی هستند، فکر کردیم بد نیست سراغ پیدا کردن پاسخ این پرسش برویم: بی‌پولی چه بلایی بر سر روح و روان ما می‌آورد؟ علیرضا شیری- طبیب و راهبر توسعه فردی و سازمانی- برای بسیاری از ما چهره آشنایی است. او برایمان از پیامدهای روانی مشکلات اقتصادی و راهکارهای مواجهه با این پیامدها می‌گوید.

بیداری تله‌های دفن شده
از جنبه‌های مختلفی می‌توان به تأثیرات مشکلات اقتصادی بر سلامت روان پرداخت. یکی از مهم‌ترین جنبه‌ها این است که بی‌پولی، باعث تشدید احساس ناامنی می‌شود. ناامنی هم باعث می‌شود که بعضی افکار جاخوش کرده در ذهن ما که به آنها باورهای مرکزی هم گفته می‌شود، فرصت پیدا می‌کنند با قدرت زیادی از بلندگوهای ذهنمان پخش شوند. بسیاری از این افکار در دوران کودکی یا بی‌دفاعی روانی در ذهنمان شکل گرفته‌اند. مثلا این فکر می‌تواند این باشد که من چقدر بدبختم، چقدر بی‌ارزشم یا دنیا جایی غیرقابل اعتماد و ناپایدار است. همه این باورهای مرکزی، هسته اولیه تشکیل پدیده‌ای جدی‌تر هستند که به آنها تله‌ها یا طرح‌واره‌های ناکارآمد روانی می‌گوییم. اگر در کودکی احساس ناامنی داشته‌ایم، خیلی احتمال دارد که در بزرگسالی، بی‌پولی تمام ترس‌های مدفون‌شده در وجودمان را دوباره زنده کند.

عدم‌تناسب وقایع و احساسات
گاهی موضوع این است که دیگر با بی‌پولی مواجه نیستیم، با ادراک شخصی فرد از بی‌پولی مواجهیم. یادمان باشد که مفاهیم می‌تواند برای هر فرد با تجربیات مختلف، معانی متفاوتی داشته باشد و احساسات مختلفی در هر فرد ایجاد کند. مثلا یکی ممکن است با مفهوم عشق، شوق زیاد را تجربه کند و دیگری غم یا هیجان را بیشتر حس کند. بی‌پولی هم همینطور است، برای کسی که ناامنی درونی را تجربه کرده تأثیرگذاری بیشتری دارد نسبت به کسی که قبلا ناامنی روانی نداشته است. ناامنی باعث می‌شود رفتار ما در بی‌پولی، با بزرگی پدیده نامتناسب باشد. فردی که بحران مالی باعث شده از خانه‌ای با ۲اتاق به خانه‌ای کوچک‌تر با یک اتاق برود، اگر احساس می‌کند بی‌خانمان شده، یعنی احساسی نامتناسب با میزان بی‌پولی واقعی را تجربه می‌کند. این عدم‌تناسب، به همان ناامنی ذهنی که داشته برمی‌گردد.

تعریف‌های متفاوت از بی‌پولی
بی‌پولی یعنی چه؟ بد نیست بدانیم تعریف افراد مختلف از این مفهوم، با هم متفاوت است. در یکی از کشورهای شرقی، مردم زیادی در شرایطی شبیه کپرنشینی زندگی می‌کنند. معاشرت نزدیک با آنها نشان می‌دهد بعضی از این مردم، حتی با دریافت امکانات بالاتر باز هم ترجیح می‌دهند به همان کپرها برگردند، چرا که تعریفشان از خانه و رفاه چیز دیگری است. در مثالی دیگر، اگر به مردم انگلیس بگویی که خانه‌ای ۱۲۰متری در لندن خریده‌ای، به‌شدت مورد تحسین قرار می‌گیری و این به‌نظرشان نمادی از رفاه بالاست. چرا که انگلیسی‌ها از وقتی به دنیا آمده‌اند، داشتن یک خانه کوچک را طبیعی می‌دانند و بیشتر از آن برایشان نماد پول زیاد است. بنابراین فرهنگ، در تعریف افراد از بی‌پولی و پولداری تأثیرگذار است.

احساس بازنده بودن
یکی از تله‌های روانی شایع در جوامع، تله شکست است. تله شکست یعنی ما خودمان را بیش از حد با اطرافیان مقایسه کنیم، مدام حس کنیم سرجای خود قرار نداریم و عقب‌تر از نقطه‌ای هستیم که باید باشیم. بی‌پولی این تله را تشدید می‌کند و باعث می‌شود بسیاری از آدم‌ها احساس بازنده بودن داشته باشند. متأسفانه احساس بازندگی هم معمولا تناسب درستی با میزان بزرگی پدیده بی‌پولی ندارد. وقتی جامعه تله شکست داشته باشد، بی‌پولی احساس بازنده بودن را خیلی تشدید می‌کند. اینجاست که مدام با خودمان می‌گوییم ‌ای‌کاش به فلان سفر رفته بودیم یا فلان ماشین را خریده بودیم. اما واقعیت این است که اگر این ‌ای‌کاش‌ها محقق می‌شد، آنقدرها خوشحال نمی‌شدیم که حالا با اتفاق نیفتادنش ناراحت هستیم. حس و برداشت ما از باختن و بردن با واقعیت مناسبت ندارد. در این وضعیت معمولا دنبال میانبرهای پیروزی می‌گردیم و چه بسا در دام کلاهبردارانی بیفتیم که از آب گل‌آلود ماهی می‌گیرند. اینطور وقت‌هاست که کار و کاسبی فریبکاران سکه می‌شود .


تأثیر بی‌پولی بر روابط خانوادگی
عوارض روانی بی‌پولی، معمولا بر روابط ما با اطرافیان به‌خصوص روابط خانوادگی تأثیر می‌گذارد. شرایطی را درنظر بگیرید که زن و مرد احساس بازندگی دارند، مرد به‌خودش افتخار نمی‌کند و حس حقارت دارد. اینجاست که رفتار همسرش را تفسیر می‌کند و کوچک‌ترین رفتار او را، با بدبینی تحلیل می‌کند. احساس بازندگی باعث می‌شود در جنبه‌های دیگر روابط اجتماعی و خانوادگی هم، مثل دومینو این حس را تقویت کنیم. احساس بازندگی ناشی از بی‌پولی می‌تواند ما را به آدم‌های تلخی تبدیل کند که با همسر، فرزندان و همسایه‌هایمان هم با سردی و تلخی رفتار می‌کنیم. از طرف دیگر احساس باخت می‌تواند به احساس خشم نسبت به پولدارها تبدیل شود. این خشم می‌تواند منجر به تخریب‌گری و دشمنی با طبقات مرفه جامعه شود. آمارها هم می‌گویند که مشکلات اقتصادی معمولا میزان جرم و جنایت را افزایش می‌دهند.

به استقبال پیروزی با شکست
حتما برایتان سؤال است که در بحران‌های اقتصادی، با ترس‌ها و نگرانی‌هایمان برای آینده چه کنیم؟ راه‌حل این است که برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت را شروع کنیم. واقعیت این است که از قرن هفتم و بعد از حمله مغول، تاریخ ما همواره در فراز و نشیب بوده است. باید بپذیریم که ما در شرایط آرزوهای بلند زندگی نمی‌کنیم، اما این به آن معنا نیست که لذت رسیدن به خواسته‌های کوتاه‌مدت را هم نداریم. شاید ناچار باشیم قید رؤیاهای دور و دراز را بزنیم اما قرار نیست در اندوه و ناامیدی حبس شویم. اگر شکست خورده‌ایم، باید بدانیم گاهی با پذیرش یک شکست می‌توانیم جلوی هدر‌رفتن ۱۰پیروزی را بگیریم.

خالی شدن سبد غذای روح
وقتی بی‌پول می‌شویم، بعضی امکانات که شاید چندان متوجه تأثیرگذاری آنها نبوده‌ایم، به سرعت از دست می‌روند. نخستین چیزهایی که از سبد خرید ما حذف می‌شوند، معمولا آنهایی هستند که غذای روح محسوب می‌شوند، مثلا کتاب، تئاتر و سینما حذف می‌شوند؛ چرا که اولویت‌های مهم‌تری برایمان وجود دارد. با حذف این امکانات فرهنگی و تفریحی، احساس ناکامی، خستگی و استیصال بیشتری را تجربه می‌کنیم. این حس هم می‌تواند خشمی مخرب را در وجودمان انباشته کند که به روابط‌مان آسیب می‌زند و حال روحی ما را خراب می‌کند. حذف کالاهای فرهنگی یعنی دامن زدن به گرسنگی روح و روان. در مواقع بی‌پولی، ممکن است دچار بحران فلسفی یا مذهبی هم بشویم. اینطور مواقع از خدا می‌خواهیم بحران مالی ما را پایان دهد و اگر این اتفاق نیفتد، گاهی ایمان خود را از دست می‌دهیم.

غصه به‌اندازه بخوریم
قرار نیست برای روزهای بی‌پولی و حال روحی ناشی از آن، نسخه بی‌خیالی بپیچیم. اما باید حواسمان باشد که اوضاع را بدتر از آنچه هست نبینیم و در واقع، غصه به‌اندازه بخوریم. غرق شدن در اندوه و نگرانی کمکی به ما نمی‌کند. باید حواسمان باشد که فرصت‌های حال حاضر را به این بهانه که قبلا به خواسته‌هایمان نرسیده‌ایم، از دست ندهیم. اگر با هزینه‌ای که قبلا می‌شد به یک سفر خاص برویم، حالا این کار ممکن نیست، باز هم می‌توان با همان هزینه سفر دیگری ترتیب داد و به هرحال از لذت سفر رفتن بهره‌مند شد. ما همیشه دلایلی داریم که با آنها، لذت‌های زندگی را به تعویق بیندازیم و این چرخه هرگز قطع نمی‌شود مگر اینکه فرصت‌های فعلی را به‌خاطر فرصت‌های از دست‌رفته از بین نبریم.

کسب و کارهای خلاقانه 
شاید عجیب به‌نظر برسد اما فشار ناامنی، گاهی می‌تواند خلاقیت آدم‌ها را بیشتر یا کشف کند. فردی که شغل دیگری داشته و هیچ‌وقت تصور نمی‌کرده استعداد فروشندگی داشته باشد، ممکن است در بحران مالی و از روی ناچاری سراغ این کار برود و بعد آنقدر در این کار موفق عمل کند که دیگر تمایلی برای برگشتن به شغل قبلی یا رفتن سراغ کارهای دیگر نداشته باشد. ضمن اینکه در شرایط اقتصادی سخت، هر کاری که کمک کند پول و وقت مردم حفظ شود، پررونق می‌شود. تصور کنید خانواده‌ای قصد داشته‌اند کابینت‌های آشپزخانه را عوض کنند اما گرانی، دیگر این اجازه را به آنها نمی‌دهد. در این شرایط کسب و کاری پیدا می‌شود که روکش کابینت‌ها را با قیمتی چندبرابر کمتر عوض کنند و با این کار، حس و حال جدیدی در خانه ایجاد می‌کند.

 

همشهری-تاریخ ۲۹ آبان ۱۳۹۹