دکتر آرش نراقی سال‌ها پیش نوشت: از آدم‌هاى خاکسترى می‌ترسم. یکی از تجربه‌های دردناک زندگی این است که فرد دلبسته آدم‌های خاکستری شود. آدم‌های خاکستری همیشه تو را در وضعیت تعلیق نگه می‌دارند: نه به تو دل می‌دهند و نه می‌گذارند که از آنها دل بکنی. تو را در میانه زمین و هوا معلق می‌خواهند. […]
لحظه‌ای عجیب بود شهر غبار زده و نیمه ابری و تلاش آسمان برای رساندن نور به زمین بهویی تو این همه غبار این سرزمین؛ آسمان صدایم زد، ایستادم، پلک نزدم، تمام صحنه را بلعیدم وقتی که دلتنگ میشمو…
یک سال ۹۷ بود؛ همچین شبی به بهانه بزرگداشت صدیقه طاهره، درباره بزرگداشت زنانگی سخنرانی داشتم زیرا زنانگی، در مرد و زن تجلی پیدا می‌کند. دختر خانمی در دایرکت اینستاگرام، از قبل، زمانی که در لندن بودم، مرا در جریان فعالیت یک تیم در تبریز گذاشته بود که برای نوجوانان بی‌سرپرست فضای زندگی فراهم کرده‌اند. […]
این عکس قصه‌ها دارد. این عکس مال روزهایی است که تازه شروع کرده‌ام به تدریس عمومی واسه مردم، هجده سالگی معلم عربی دبیرستان شدم. بیست و شش سالگیم مدرس دانشگاه شدم. بیست و هشت سالگی، ماه سوم خدمت، معلم مهارت‌های ارتباطی شدم، چیزی که سال‌ها به خاطرش درد کشیده بودم و با مرارت آموخته بودمش […]
نامه‌ای مال ۳۴ سال قبل یازده ساله‌ام در این نامه؛ یادم نمی‌آید چه اتفاقی افتاده که این عذرخواهی را نوشته‌ام اما یادمه موقع جنگ چند ماهی عمو و زن عموم با ما زندگی می‌کردند و بعدش هم منزلی اجاره کردند همون ورا از صاحبخونه ما؛ عموم اکثرا می‌رفت جبهه و وقتی میومد کلی خاطرات باحال […]